Gdyby mi ktoś powiedział przed meczem, że Lech na wyjeździe z Juventusem w Turynie zdobędzie punkt, a co ważniejsze trzy gole, byłbym z tego rezultatu zadowolony i pewnie bym w to nie uwierzył. Gdyby porównać budżety obu klubów i obecną wartość piłkarzy, pewnie „przegralibyśmy” z kretesem. To dowód na to, że pieniądze na boisku nie grają, a futbol nadal jest interesującą grą. Jednak patrząc na przebieg meczu i fakt, że lechici prowadzili już 2:0, wynik nie jest do końca satysfakcjonujący. Błędy popełniane przez bramkarza Kotorowskiego i obrońcę Arbolede należały do tych, których się nie wybacza i wykorzystuje przez przeciwnika. Szkoda, bo wierzyłem że Kotorowski jest lepszy od Burica, a Arboleda w moim mniemaniu był niemal „Bogiem” na tej pozycji – nie do zastąpienia. Obaj panowie mieli najwyraźniej gorszy dzień, albo poziom stresu był za duży.
Jakby o tym nie pisać i co by o tym nie mówić, wynik jest więcej niż dobry. Trzy gole na wyjeździe z bardzo dobrym przeciwnikiem, to kilka punktów wiary w Lecha więcej. Nadzieja na dobre rezultaty z Salzburgiem i rewanż z „Juve”. Co do występów z Manchesterem City, to chyba nikt nie będzie miał za złe dwie ewentualne porażki. Włodarze City wydali na transfery 350 mln funtów, a to o wiele więcej niż warte są wszystkie nasze ligi zawodowe…
Młode małżeństwo przeżywa dramat po stracie nienarodzonego dziecka. Chcąc przywrócić życiu namiastkę normalności, decydują się na adopcję. W pobliskim sierocińcu zaprzyjaźniają się z dziewięcioletnią Ester. Jej pojawienie się daje początek niecodziennym zdarzeniom. Kate odkrywa niebezpieczeństwo i usiłuje zwrócić na nie uwagę innym. Niestety jej ostrzeżenia zostają wysłuchane w momencie, gdy dla wszystkich jest już za późno… Dziewięcioletnia Esther zmienia życie Kate i Johna w koszmar.
Interesujący film z pogranicza horroru i thrillera. Jak już kiedyś wspominałem – filmy grozy z dziećmi i clownami są najstraszniejsze. Podobnie jest w tym przypadku. Co prawda film od samego początku mnie wciągnął, ale jak to już bywa ze mną, nie wszystko tu jest w stu procentach tak, jak powinno. Ilość akcji w tym filmie powala na kolana i obdarzyć by nimi można dwie, a nawet trzy produkcje. Groza goni grozę w tak przerażającym tempie, że nie zdążymy zastanowić się nad jednym zdarzeniem, a już oglądamy następne. Choć sam film jest ciekawy, to nie jest to zbyt oryginalna produkcja. Kojarzy mi się z filmem „Godsend” czy „Synalek”. Ukryte zbrodnicze oblicze dziecka, znane jest widzom nie od dziś. Mimo tego, reżyser wprowadził kilka elementów zaskoczenia, dzięki którym film stał się godny polecenia.
Wielkość pliku AVI: 700 MB
Wielkość pliku RMVB: 390 MB
Polska wersja językowa: Lektor
Pobierz film, klikając na obrazek
Poprzedniej nocy stanąłem przed niezłym dylematem. Gdy kładłem się spać usłyszałem jakiś dziwny stukot na panelach podłogowych. Zbagatelizowałem ten dźwięk myśląc, że coś mi się przesłyszało. Za chwilę znów to usłyszałem… Ściszyłem telewizor i czekałem na następny krok przeciwnika. Tym razem usłyszałem jak gryzoń żre mi meble. Zastanawiałem się, czy mam w domu jakąś łapkę na myszy lub trutkę. Niestety ani jedno ani drugie. Na szczęście, na dworze kręciła się moja tajna broń – kot. Poleciałem po niego i czekałem na finał akcji. Niestety kotek wolał się położyć. Co prawda mysz ani drgnęła. Sam nie wiedziałem gdzie teraz się znajduje.
Skoro kot nie pomógł, sam postanowiłem jej poszukać. Po przewaleniu całego pokoju do góry nogami nie znalazłem jej, ale zauważyłem ślady pobytu – bobki. Mysz spryciara przeniosła się do kuchni, gdzie mogla w zlewie znaleźć krople wody i okruszki chleba. Gdy zobaczyłem na stole kuchennym mysią kupę, wiedziałem że przegięła ona pałę na wszelkim froncie.
Zakupiłem trzy łapki na myszy i ustawiłem je we wszystkich miejscach, w których odkryłem jej ślady. Po dwóch dniach zobaczyłem myszkę, która dała się złapać. Efekt był taki:
Niestety zdjęcia nie są najlepszej jakości ;(
Jakiś czas temu trafiłem na reklamę firmy “CCC”, która jak większość wie, zajmuje się sprzedażą butów. Nie wiem czy kojarzycie, bo reklama emitowana jest tylko na TVP1, TVP2, Polsacie i TVN-ie. Kobieta leży w łóżku, a rano budzi ją “budzik”, który wyłącza. Gdy wstaje z łóżka, obok niego stoi para butów. Nic ciekawego, ale obejrzałem ją w sumie kilkakrotnie i dopiero dziś pokapowałem się, że jest w niej coś nie tak. Tym razem będę czepiał się szczegółów, na które mam “papiery”. A mianowicie. Zegarek klapkowy, który stoi na biurku i budzi panią, która w efekcie sięga ręką do niego i go wyłącza, wcale nie jest budzikiem. Wiem, bo identyczny zegarek ma moja dziewczyna, która (i tu się chwalę) dostała go ode mnie na gwiazdkę. Wiem, że to może być głupie, ale już spotkałem się na pewnym forum z pytaniem, gdzie kupić taki fajny budzik? Odpowiedź brzmi, nie da się. To co prawda zwykły, ale zajebisty zegarek klapkowy, który można zakupić w internetowym i nie tylko sklepie “Flo” na “Allegro” i pewnie gdzieś jeszcze…
Po porażce z Hiszpanią 0:6 i Kamerunem 0:3, przyszedł czas na mecz z Ukrainą. Przyznam szczerze, że nie oglądałem całego spotkania, ale zerknąłem na mecz między 70 a 75 minutą. Atmosfera na stadionie była tak marna, że nawet nie chciało mi się patrzeć na mecz, który również poziomem nie zachwycał…
Wydaje mi się, że walka kibiców z PZPN, który daje się odczuć coraz bardziej z meczu na mecz jest jakąś wielką pomyłką. To tak samo, jak rolnicy chcąc zemścić się na rządzie za nieudane decyzje, blokowali drogę wszystkim innym śmiertelnikom. To swojego rodzaju terroryzm, który nie zabija, lecz kaleczy sport. Kibice przychodzą na mecz i nie kibicują naszej reprezentacji, tylko wznoszą głośne okrzyki na Polski Związek Piłki Nożnej. Podobna sytuacja, tylko że o mniejszym zasięgu miała miejsce na stadionie Legii w Warszawie, a teraz zaczyna się na stadionie Lechii w Gdańsku i od jakiegoś czasu trwa na meczach reprezentacji.
Dziwię się jako kibic, że nie wspieramy naszej reprezentacji tylko szukamy, a może nawet cieszymy się z porażek, by mieć na kogo zrzucić winę. To nie sztuka dobrze wspomagać reprezentację, która gra widowiskowo i zdobywa wyniki. Sztuką jest kibicować jej, mimo wielkich niepowodzeń i wspierać, by szła do przodu. Postulaty proponowane przez kibiców, czy to klubowych czy reprezentacyjnych wydają się być wyssane z palca i nie mają sensu bytu. Brakuje w nich tylko jednego – chcemy, abyśmy to my zasiedli do dobrze sytuowanych krzesełkach, a wasze problemy się zakończą. Żal i żenada. Wstyd i hańba.
Mam nadzieję, że już niedługo normalni kibice zbuntują się przeciwko protestom i wyprą dziadostwo ze stadionów, prowadząc głośny i kulturalny doping. Sam jestem świadkiem tego, jakie wyniki osiąga nasza kadra i po meczach towarzyskich z Hiszpanią oraz Kamerunem wolałem o tym nie pisać. Ślinotok zniszczyłby mi klawiaturę, a nerwica by ją dobiła. Jednak jako kibic, zawsze będę tam, gdzie być powinienem…
