Cześć! Mam na imię Paweł i jestem juĹź dość stary, jak na kogoś kto pisze własnego bloga. W dowĂłd tego dodam tylko, Ĺźe urodziłem się w stanie wojennym. W swoim Ĺźyciu miałem juĹź kilka internetowych pamiętnikĂłw, ale moje niezdecydowanie i utrata zapału w pisaniu sprawiała, Ĺźe szybko upadały. Jeśli chodzi o moje wykształcenie, to w tej chwili jest ono tyle warte, co słowa napisane po tych kropkach… . Mieszkam w małej i pięknej miejscowości, ktĂłra swoją nazwę ma rĂłwnie kosmiczną, jak panujący tu klimat – chodzi o “Raj”.

Moje zainteresowania to głównie grafika komputerowa, zabawa w projektowanie szablonĂłw stron internetowych. Jako, Ĺźe przed tym jak poznałem komputer interesowałem się telewizją, “telemaniactwo” po dziś dzień zostało mi we krwi. Doniesienia medialne codziennie spływają na moją skrzynkę pocztową, a w dodatku z chęcią kupuję pisma związane z tą tematyką. Do 16go roku Ĺźycia czynna gra w piłkę noĹźną zajmowała mi niemal 100% wolnego czasu. Miałem nawet krĂłtki epizod z młodzieĹźową kadrą zespołu Tur Turek, ktĂłry w owych czasach grał w klasie okręgowej. Później gdy nie chciało mi się ruszać tyłka z przed Commodore 64, a chipsy zaczęły wypełniać mĂłj brzuch, piłka noĹźna stała się moją pasją, ale tą w wersji na ekranie. Przelotnym zainteresowaniem stało się dla mnie podglądanie fotorelacji z obecnie budowanych stadionĂłw w Polsce, nie tylko tych na Euro 2012. DuĹźo czasu teĹź spędzam na słuchaniu muzyki rockowej i innych jego pochodnych rodzajach. Pierwszą moją miłością był zespół Korn, ktĂłry przypadkowo odkryłem w 1996 roku utworem “A.D.I.D.A.S.” (czyt. All Days I Dream About Sex). Wtedy jeszcze przez kilka lat ich twĂłrczość w Polsce była mało znana. W latach 2000-2007 jako juĹź pełnoletni obywatel, byłem na ich trzech koncertach w Poslce. Nie ominąłem teĹź występĂłw takich gwiazdek jak “Slipknot”, “American Head Charge”, “Metallica”, czy “Soulfly”. Obecnie jestem juĹź raczej emerytowanym “koncertownikiem”, ale nigdy nie mĂłwię nigdy.

Kilka lat temu usilnie szukałem sposobu na zaszczepienie w swojej osobie kolekcjonerskiego hobby. Jako, Ĺźe nie interesuję się znaczkami czy monetami, lecz filmami grozy, postanowiłem kolekcjonować horrory i inne produkcje światowego kina, ktĂłre w moim mniemaniu są świetne. Takie filmy jak “W paszczy szaleństwa”, “Halloween”, czy “Nocna straĹź” z Nickiem Nolte to filmy, od ktĂłrych nie mogę się uwolnić. Moim ulubionym serialem jest “Przystanek Alaska”. Atmosfera panująca w serialowym miasteczku, ciekawe i filozoficzne rozmowy o Ĺźyciu, wprawiają mnie w stan błogości i spokoju.

Jako zodiakalny bliĹşniak, moimi największymi wadami są niezdecydowanie, lenistwo czy – podobno dwulicowość – hmmm. Prosty opis mojej osoby ukazuje pewien wierszyk. Świat bez ruchu i hałasu, jest dla BliĹşniąt stratą czasu! Zamiast lekcji i klasĂłwek, wolą słuchać miłych słówek! Zwykle pracą się nie chlubią i leniwy Ĺźywot lubią, lecz gdy precz wygonią lenia, to pracują bez wytchnienia. (:

Znalazłem nawet świetny opis swojej osoby na jednej ze stron internetowych: Jeśli wejdzie się do pokoju, w którym włączone są i radio, i telewizor, to można się domyślać, że krzątający się tam człowiek jest zodiakalnym Bliźniakiem. Wystarczy przyjrzeć się bliżej, to okaże się wówczas, że siedzi przy komputerze, a przynajmniej ma taki zamiar, choć kręci się tu i tam, bo zawsze znajdzie się powód, by rozprostować trochę kości. Nie chciałby czegoś przeoczyć, buszując po internecie, więc włączył dodatkowy głośnik. Obok ma kilka telefonów, dwa stacjonarne i komórkę. Rozmawia z nich na przemian, co nie przeszkadza mu w pracy. Chce napisać artykuł, więc zbiera informacje. Poza tym musi się rozluźnić, bo temat trochę go już znużył, a wokół jest ciekawie. Przez okno wpada gwar z ulicy. Ktoś nagle zahamował, więc warto chyba wyjrzeć, a przy okazji się zobaczy, kto przywiązał przed domem psa. Więcej tutaj. (:

Ciemnowłosy, piwne oczy i bujny zarost – to zawsze rzucało się w oko. Od jakiegoś czasu zauwaĹźalny jest teĹź brzuszek. Zamknięciem mojego dość głupiego młodzieńczego trybu Ĺźycia, zakończyło wojsko. Rygor, dostosowanie się do warunkĂłw tam panujących, kilkumiesięczne przebywanie w zamknięciu dało mi wiele do myślenia, a to co wtedy doceniłem, wcześniej nie miało dla mnie znaczenia. Dlatego tera cieszę się z kaĹźdego dnia, ktĂłry spędzam w domu, nawet wtedy gdy się cholernie nudzę.

Nie mam żadnych nałogów, nie pijam kawy ani herbaty. Lubię tradycyjne potrawy. Pizza z ananasem czy czekolada z mięsem, to żarcie nie dla mnie. Ziemniaki z cebulą, schab i zestaw surówek mogą być moją codzienną obiadową przystawką. Jeśli czymś się interesuję, to zazwyczaj szybko mi przechodzi. Gorzej gdy kupię coś drogiego, a później żałuję wydanych pieniędzy. Napływ myśli mam tak ogromny, że nie nadążam tego notować. Czasami wydaje mi się, że jestem ateistą, ale jak trwoga to do Boga.

Zawsze marzyłem o tym, by zostać właścicielem stacji telewizyjnej lub radiowej. W marzeniach nie gardziłem drogimi samochodami, sławą czy wielkimi pieniędzmi. Dziś jednak wystarczy mi szczęście, bez względu na to kim jestem i kim będę w przyszłości. Cieszę się z tego, Ĺźe mam dziewczynę, siostrę i ojca. Ĺťe mam co jeść, czym jechać i gdzie spać. Ĺťe patrząc przez okno widzę piękno wsi. Ĺťe słyszę budzące mnie ptaki. Ĺťe mogę się uśmiechać i czuć się szczęśliwym. Do pełni szczęścia brakuje mi tylko mamy, ktĂłra zmarła w 2008 roku po ciężkiej chorobie nowotworowej. Czasu jednak nie cofnę, pewnych rzeczy jednak nie przywrĂłcę… Marzę więc o tym, by moje Ĺźycie juĹź się nie zmieniało…

… A na początku wydawało mi się, Ĺźe nie mam o czym pisać…