Lekko po godzinie 10, media obiegła straszna wiadomość. Papież Benedykt XVI przewrócił się w łazience i został natychmiast przewieziony na oddział intensywnej terapii. W wyniku upadku złamał sobie nadgarstek. Gdy tylko ta wiadomość została podana, stała się ona głównym tematem w telewizji, radiu i internecie. Dobrze, że papież nie dostał rozwolnienia, bo akurat jadłem śniadanie.
W stanie dobrym i o własnych siłach, z bólem ręki został poddany opiece intensywnej terapii. To zdanie tak mnie rozwaliło, że aż chciało mi się płakać. Pamiętam jak rok temu, po dwuletniej chorobie nowotworowej, moja mama i cała najbliższa rodzina nie mogła się doprosić o leczenie innowacyjną chemioterapią, która była droższa o 2 tysiące złotych na miesiąc, względem złej i całkiem niepotrzebnej chemii, która doprowadziła do jej śmierci. Nawet nasze pieniądze nie miałyby żadnego znaczenia, bo musieliśmy czekać niemal pół roku za zgodą na leczenie.
Jestem ateistą, może to dlatego mam lekceważące podejście do tego typu informacji. Podobno w oczach katolików, ateizm rodzi agresję. Może coś w tym jest, ale staram się patrzeć na świat przez pryzmat tego, czego się w życiu nauczyłem i co wydaje mi się być rozsądne. Zawsze uważałem, że fanatyzm jest niebezpieczny, a jego przedstawiciele zamiast widzieć sens rzeczy oczywistych, podniecają się tylko swoimi bóstwami.
Nigdy nie byłem religijny i pewnie nigdy nie będę. Jednak podać rękę mogę każdemu, bez względu na wiarę, kolor skóry czy inne przekonania. Nie ubliżam, nie biję i nie śmieję się publicznie z tych, którzy robią coś inaczej niż ja. Jednak to często ja jestem szykanowany przez wierzących, za swoje przekonania. Nie szykanuję w tym wpisie wierzących, tylko pokazuję jak wielkie medialne wydarzenie miało dziś miejsce we Włoszech. Papież się przewrócił i ma pęknięty nadgarstek. Teraz tylko pozostało nam śledzić, jak będzie przebiegać jego rehabilitacja. Po jakimś tygodniu informacje na ten temat powinny ucichnąć.
