Jak świat długi i szeroki, zawsze mĂłwiło się na nim o tolerancji. Za młodu uczono mnie, Ĺźe nie wolno potępiać ludzi za to, Ĺźe mają inny kolor skĂłry, słuchają innej muzyki, chodzą do innego kościoła, czy mają całkowicie inne zamiłowania… Dzięki temu dziś staram się być tolerancyjnym w stosunku do innych na tyle, na ile pozwala mi wewnętrzny rozsądek. W obecnych czasach uwaĹźam jednak, Ĺźe pojęcie tolerancji jest naduĹźywane do osiągnięcia “niebezpiecznych” celĂłw. Tak na przykład w białostockim prywatnym przedszkolu czyta się dzieciom bajki, w ktĂłrych głównymi postaciami opowiadań są dzieci i ich rodzice – tatuś i tatuś oraz mama i mama. PrzeraĹźające jest dla mnie to, Ĺźe dla nauczycieli, rodzicĂłw i władz miasta nie ma w tym nic dziwnego. Nie jestem przedstawicielem “młodzieĹźy wszechpolskiej” ani innej organizacji przeciwko pedałom i lesbijkom. Toleruję tych ludzi jak wszystkich innych, jednak posiadanie przez nich dzieci w wyniku adopcji, czy innej wypaczonej metody uwaĹźam za pomysł postrzelony tym bardziej, Ĺźe uczy się dziś dzieci, aby w przyszłości tolerowały ten dziwny model rodziny…

Idąc z duchem czasu i słuchając własnego “ja”, uwaĹźam dziś sztuczną metodę in vitro za – wręcz niezbędną. Miliony polskich rodzin nie mogą mieć dzieci z przeróşnych powodĂłw, więc uwaĹźam tą formę pomocy za całkowicie normalną. Jednak jestem wstanie zrozumieć rĂłwnieĹź obawy tej metodzie “pozyskiwania” dzieci. PrzecieĹź kaĹźdy mĂłgłby na tyle naginać prawo, aby lesbijki mogły zachodzić w ciążę tą metodą i wychowywać swoje dziecko tak, jak uczą w białostockim przedszkolu….

Uczenie młodych ludzi, Ĺźe homoseksualizm jest normalny i posiadanie przez nie dzieci jest całkowicie naturalne, uwaĹźam za naprawdę niebezpieczne i głupie. Dzieci powinny uczyć się o tym, Ĺźe rodzina powinna składać się z mamy – kobiety, i taty – mężczyzny, aby w przyszłości same mogły tworzyć taki model przykładnej rodziny. Nie mam nic przeciwko, Ĺźe dorastające dzieci, gdy dowiedzą się o parach tworzonych przez osoby jednej płci uznają to za obrzydliwe i nienormalne. W końcu lepsze to, niĹź miałyby brzydzić się naturalnym modelem rodziny. Skoro juĹź tak daleko zabrnięto w nauczaniu tolerancji w przedszkolu, to boję się, Ĺźe przez przypadek pana Polańskiego, nauczanie pedofilii teĹź stanie się naturalne.

Uciekajmy więc od takiej metody wpajania na siłę tego, czego nauczyliśmy się w Ĺźyciu dorosłym. Nie zacierajmy dzieciom granicy między tym co normalne, a co nie, między tym co dobre, a co złe. Pokazujmy im, Ĺźe kolor biały jest inny niĹź czarny, a nie, Ĺźe czarny jest taki sam jak biały – chyba, Ĺźe mowa o kolorze skĂłry…