Mistrzostwa świata w RPA według niektórych rozpowszechniły nowy sposób kibicowania. Zamiast dopingu niesionego ludzkim głosem, trąbi się trąbkami zwanymi vuvuzela i zagłusza wszystkie inne dźwięki. Nie wiem jak Wy, ale ja pamiętam niedawne protesty polskich kibiców, którzy namawiali innych, by wszelkiego rodzaju trąbki pozostawili sobie w domu, a nie wnosili na stadiony. Ku wielkiej uciesze, że u nas nie przyjął się ten sposób kibicowania, zaczynam martwić się o inne nacje kibicowskie. Podobno fani angielskich klubów zainteresowani są przyjęciem na swoich stadionach vuvuzeli, a z tego co głoszą media, to „niebezpieczne” zafascynowanie ogarnia cały świat.
Przyznam, że nie mogą odnaleźć ani jednego argumentu przemawiającego za tym, by takie kibicowanie miało w sobie jakąkolwiek atrakcję. Jako wielbiciel piłki nożnej, staram się nie opuszczać meczy mistrzostw świata, jednak ten mundial nie przyciąga mnie sposobem niesionego „dopingu”. To smutne, że przy zdobytym rzucie rożnym, karnym czy golu na stadionie nie ma żadnych emocji. Zdarza się, że od czasu do czasu jest po prostu głośniej.
Co prawda nie będę nigdy kibicował fizycznie na stadionach angielskich, jednak jeśli miałbym to słyszeć podczas transmisji meczy ligowych, chyba bym się załamał. Mam też nadzieję, że nie wróci moda na trąbki w Polsce. Nie chciałbym znaleźć się na meczu, w którym ktoś siedzący tuż nade mną dawałby mi setką decybeli prosto po uszach. Nie byłoby w tym żadnego komfortu, a idąc na mecz nie chcę nosić zatyczek do uszu.
Wraz z zakończeniem mistrzostw świata w piłce nożnej mam nadzieję, że nie spotkam się tą formą kibicowania i nie ważne czy przed telewizorem, czy na stadionie. Vuvuzela niech zostanie w RPA. Fifa niech podliczy o ile mniej ludzi oglądało przez to transmisje i niech zastanowi się następnym razem przy „rozdawaniu” gospodarza turnieju w Afryce.
