Kilka miesięcy temu internet obiegła wiadomość, że stacja telewizyjna Movies 24 kończy nadawanie w Polsce. Wtedy jeszcze nie wiadomo było kiedy to się stanie. Dziś mogę powiedzieć, że 30 grudzień to ostatni dzień nadawania masakrycznie nudnej i nie mającej sensu bytu w Polsce stacji telewizyjnej Movies 24. Filmy z pogranicza romansu i thrillera, w których występują ciągle ci sami aktorzy nie zdały egzaminu w Polsce.
Dzięki takim własnie kanałom pakiety płatnej telewizji podnoszą ceny i tym samym obniżają swoją jakość. Stacja ta tak mnie irytowała swoją zawartością, że zmuszony byłem wywalić ją z listy odbieranych. Teraz mogę w Sylwestra śmiało włączyć telewizor i delektować się brakiem tego chłamu. Widać, że Polski rynek jest troszkę bardziej wymagający i weryfikuje stacje, które starają się słabymi filmami wypełnić swój czas antenowy.
Kilka miesięcy temu obejrzałem film krótkometrażowy zatytułowany „Co znaczy dziewica?”. Jak zwykle stacja Ale Kino! postarała się o dobry film, który nie dość, że dał mi odpowiedź na pytanie, to jeszcze rozbawił do łez. Wydaje mi się, że „mamusia” dobrze spełniła swoją rolę tłumacząc dziecku to, o co zapytało… Z resztą sami obejrzyjcie film.
Jesse odziedziczył po przodkach stary, tajemniczy dom; dom, który w zamierzchłej przeszłości stanowił świątynię dziwnego kultu. Młody człowiek jest osobą nader dociekliwą i ciekawską, toteż postanawia wyjaśnić korzenie rodzinnej legendy. Opowiada ona o kryształowej „trupiej główce” posiadającej magiczne właściwości. Została ona złożona w grobie wraz z pradziadkiem Jesse’go, notorycznym przestępcą. Aby odszukać figurkę, Jesse i jego dziewczyna odkopują pradziadka. I wtedy spotyka ich niespodzianka…! Okazuje się, że mimo upływu blisko dwustu lat staruszek wciąż żyje. Czaszka daje bowiem swojemu właścicielowi nieśmiertelność. Pradziadek jest żądny nowych przygód, pełen wigoru i ciekawości do otaczającego go współczesnego świata. Tymczasem magiczna czaszka zaczyna emitować tajemnicze fluidy, które przyciągają do domu dziwne istoty, rodem nie z tego świata. Jesse więc zmuszony jest stawić czoła temu co nie znane, temu co jest nieprzewidywalne i może być groźne.
W powyższym opisie pochodzącym prosto od producenta można wyczytać informacje o „trupiej główce”, a w filmie nazwana została ona po prostu „trupią czaszką”. Mało tego. Na okładce w opisie podano również, że Jesse wraz ze swoją dziewczyną odkopał pradziadka, a w rzeczywistości zrobił to ze swoim kolegą. Na koniec czepiając się treści, pradziadek nie miał blisko 200 lat, tylko 170 – hehe. Nie chciałbym Was od tego filmu odciągać, ale jest on tak słaby jak jego producencki opis.
Film ten zaszufladkowany został do kategorii horror oraz komedia. Paradoksalnie można go śmiało zaszufladkować jako kategorii parodia. Największy ubaw miałem w momencie gdy dwaj koledzy odkopali pradziadka. Ten złapał za szyję swojego prawnuka i dusił. Gdy dowiedział się, że to jego prawnuk puścił go i się rozpłakał. Poszli sobie do domu, wypili piwko i jeździli samochodem. Następnie 170-letni pan zabawiał się na halloweenowej imprezie. Po prostu kosmos na całego.
Fajna też była postać psa, który wyglądał jak stonoga tzn., był długi i zielony, miał zmutowany pyszczek, psie uszy i szczekał. Znalazło się też miejsce dla człowieka z czasów kamienia łupanego, pterodaktyla i jeźdźca – kiedyś kolegę pradziadka. Pierwsza część też nie była jakaś wyjątkowa, ale o niebo lepsza od drugiej. W sumie to wszystkie sequele jakie znam były gorsze od poprzedniczki. Wyjątkiem według mnie może być tylko film „Krzyk 2″, który może nie był lepszy od części pierwszej, ale również był zrobiony z jajem. Oczywiście sequele przegrywają ze swoimi poprzedniczkami przede wszystkim pomysłem. Zawarte w nich jest to, co było już wcześniej i nie zaskakuje widza.
Mam ten film w swojej kolekcji, ponieważ zakupiłem część pierwszą, która kiedyś zrobiła na mnie duże wrażenie. Skoro więc bawię się w kolekcjonowanie uznałem, że powinienem stać się też posiadaczem drugiej części, a co za tym idzie w przyszłości trzeciej i czwartej. Wiele na tym nie straciłem, bo mam go na kasecie VHS, za którą na Allegro w pakiecie z pierwszą częścią zakupiłem za 4 zł + koszt przesyłki (6zł). jednak szukającym wrażeń ludziom skutecznie odradzam wypożyczenia go sobie czy kupowania tak dla jaj.
Podczas meczu bejsbolowego, rozgrywanego w niewielkiej miejscowości na zachodzie USA, na boisko wbiega uzbrojony w naładowaną strzelbę intruz. Celuje prosto w szeryfa Davida Duttona. Ten nie ma wyboru – zabija napastnika. W innej części miasteczka mężczyzna podpala swój dom, w którym wcześniej zamyka na klucz swoją żonę. Stopniowo mieszkańcy zaczynają poddawać się wszechogarniającej żądzy przemocy, co w krótkim czasie prowadzi do krwawej anarchii. Armia podejmuje próbę powstrzymania epidemii, zamykając wszelkie drogi ucieczki z miasta. Dla garstki zdrowych mieszkańców oznacza to, że muszą sami stawić czoła hordzie morderców.
Do zakupu „zmusił” mnie opis. Akcja rozgrywająca się w małym miasteczku, to jest to co uwielbiam. Jest w tym jakiś klimat i magia. W dodatku szaleństwo panujące w nim kojarzy się troszkę z zombie z filmów Romero lub szałem jaki ukazany został w filmie „28 dni później”. Zgadza się, coś w tym było, jednak był pewien szczegół, którego mi brakowało – rozwinięcie. Akcja zaczęła się szybko i już po 10 minutach wiadomo było co się wydarzyło i dlaczego tak się dzieje. Po 15 minutach główni bohaterowie uciekali przed szaleńcami aż do końca filmu, czyli prawie 75 minut. Na początku nie było jeszcze tragedii, ale przedłużająca się akcja filmu zaczęła mnie nużyć. Obejrzałem go do końca tylko dlatego, że chciałem coś tu napisać.
W filmie nie ma niczego nowego. Źródło zarazy. Zarażeni ludzie. Szaleństwo. Wojsko. Na koniec – pozwólcie, że nie napiszę, bo spalę Wam film, jeśli będziecie chcieć go obejrzeć. Film został nominowany do nagrody amerykańskie publiczności People’s Choice w kategorii ulubiony horror. Oczywiście nie wygrał, a ja w ogóle zdziwiony jestem nominacją. Nagrodę zgarnął film „Koszmar z ulicy Wiążów”.
Do tłumaczy można mieć jedno zastrzeżenie. Dlaczego oryginalny tytuł filmu „The Crazies” przetłumaczono „Opętani”? Szczególnie to gryzie, gdy czyta się na opakowaniu wydrukowany grubymi literami wstęp:
Najnowszy film grozy twórców „Mechanika”, „Amityville” i „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną”. Współczesna wersja klasycznego horroru mistrza gatunku George’a A. Romero „Szaleńcy” („The Crazies”).
Piątce przyjaciół mieszkających na jednej ulicy śni się ten sam, złowieszczy mężczyzna z oszpeconą twarzą, przerażającym głosem i ogrodowymi rękawicami z nożami zamiast palców. Każdego z nich terroryzuje w snach – tam, gdzie tylko on wyznacza zasady – a jedynym sposobem ucieczki, jest wyrwanie się z objęć snu. Kiedy jeden z nastolatków umiera, pozostali przekonują się, że to, co dzieje się w ich snach, dzieje się naprawdę, a jedynym sposobem na przeżycie jest nigdy nie zasypiać. Oto nadszedł czas zapłaty za dług pogrzebany w przeszłości. Aby ocalić życie będą musieli zanurzyć się w umyśle najbardziej przerażającego koszmaru ze wszystkich: Freddy’ego Kruegera.
Za każdym razem, gdy widziałem oryginalną część filmu, kryłem się pod kołdrą, a gdy miałem zasypiać bałem się, że Krueger mnie dorwie. Tak było w czasach mojego dzieciństwa. Może to właśnie dlatego ten film mocno utkwił mi w pamięci. Oglądając ogrom filmów, widziałem w nim nawiązanie do „Silent Hill”, w scenie w której śnieg pada w pokoju. Jakby fragment filmu „Egzorcysta” widać było w scenie, w której jedna z bohaterek unosi się nad łóżkiem, a później obija o ściany. Film nosi więc sceny nie tylko z oryginalnej wersji filmu, ale również z kultowych horrorów.
Z jednej strony cieszyłem się z remaku tego obrazu, bo dzisiejsza młodzież może nie dotarła do starej wersji filmu i nigdy by tego nie zrobiła, gdyby nie Samuel Bayer. Z drugiej zaś strony wiem, że remaki jakiegokolwiek filmu z lat 70-tych i 80-tych są robione na „odwal się”. Troszkę zgadza się to w przypadku filmu „Koszmar z ulicy wiązów”, ale nie do końca. Przede wszystkim należy skarcić producentów za wizualną stronę Freddyego Kruegera. W porównaniu z oryginalną wersją tej postaci, jest on mniej straszny i ten kto oglądał film z lat 80-tych z pewnością czuje niedosyt. Niektóre efekty specjalne były słabej jakości. To oczywiste, że użyto do tego celu komputera, tylko że widać było, że został on do tego użyty.
Film w 2010 roku został nominowany do kategorii „Teen Choice” w kategorii „lubiony horror / thriller”, „ulubiona aktorka horroru / thrillera” (Katie Cassidy), „ulubiony aktor horroru / thrillera” (Jackie Earle Haley). Żadnej z nich nie zdobył. Podkreślę, że w kategorii „ulubiony horror / thriller” wygrał film „Paranormal Activity”. Nagrodę dla filmu „Koszmar z ulicy wiązów” udało się zdobyć w People’s Choice w 2011 roku w kategorii „ulubiony horror”.
Film nie jest zły. Wart jest polecenia, ale nie mrozi krwi w żyłach jak jego stara wersja. Mimo wielu lat oglądania filmów grozy, nie odważyłbym się obejrzeć starej wersji samemu w domu, gdzieś na odludziu. Ten film obejrzałem w takich warunkach i jakoś dało się przeżyć. Jednak fajnie, że powstała nowa wersja, bo pewnie wielu zachęci do poszukania starych wersji, a dokładniej wszystkich siedmiu części. Są one dostępne w jednej paczce jak i z osobna, z lektorem i za niewielkie pieniądze.
Donald nas robi wszystkich w ch**a, 60% ceny paliwa to akcyza i podatki, zresztą w Pol$zy mamy nawet opodatkowany podatek :)
W skrócie - na ulice!!!...
