Dzięki takim własnie kanałom pakiety płatnej telewizji podnoszą ceny i tym samym obniżają swoją jakość. Stacja ta tak mnie irytowała swoją zawartością, że zmuszony byłem wywalić ją z listy odbieranych. Teraz mogę w Sylwestra śmiało włączyć telewizor i delektować się brakiem tego chłamu. Widać, że Polski rynek jest troszkę bardziej wymagający i weryfikuje stacje, które starają się słabymi filmami wypełnić swój czas antenowy.

W powyższym opisie pochodzącym prosto od producenta można wyczytać informacje o „trupiej główce”, a w filmie nazwana została ona po prostu „trupią czaszką”. Mało tego. Na okładce w opisie podano również, że Jesse wraz ze swoją dziewczyną odkopał pradziadka, a w rzeczywistości zrobił to ze swoim kolegą. Na koniec czepiając się treści, pradziadek nie miał blisko 200 lat, tylko 170 – hehe. Nie chciałbym Was od tego filmu odciągać, ale jest on tak słaby jak jego producencki opis.

[Show as slideshow]

Film ten zaszufladkowany został do kategorii horror oraz komedia. Paradoksalnie można go śmiało zaszufladkować jako kategorii parodia. Największy ubaw miałem w momencie gdy dwaj koledzy odkopali pradziadka. Ten złapał za szyję swojego prawnuka i dusił. Gdy dowiedział się, że to jego prawnuk puścił go i się rozpłakał. Poszli sobie do domu, wypili piwko i jeździli samochodem. Następnie 170-letni pan zabawiał się na halloweenowej imprezie. Po prostu kosmos na całego.

Fajna też była postać psa, który wyglądał jak stonoga tzn., był długi i zielony, miał zmutowany pyszczek, psie uszy i szczekał. Znalazło się też miejsce dla człowieka z czasów kamienia łupanego, pterodaktyla i jeźdźca – kiedyś kolegę pradziadka. Pierwsza część też nie była jakaś wyjątkowa, ale o niebo lepsza od drugiej. W sumie to wszystkie sequele jakie znam były gorsze od poprzedniczki. Wyjątkiem według mnie może być tylko film „Krzyk 2″, który może nie był lepszy od części pierwszej, ale również był zrobiony z jajem. Oczywiście sequele przegrywają ze swoimi poprzedniczkami przede wszystkim pomysłem. Zawarte w nich jest to, co było już wcześniej i nie zaskakuje widza.

Mam ten film w swojej kolekcji, ponieważ zakupiłem część pierwszą, która kiedyś zrobiła na mnie duże wrażenie. Skoro więc bawię się w kolekcjonowanie uznałem, że powinienem stać się też posiadaczem drugiej części, a co za tym idzie w przyszłości trzeciej i czwartej. Wiele na tym nie straciłem, bo mam go na kasecie VHS, za którą na Allegro w pakiecie z pierwszą częścią zakupiłem za 4 zł + koszt przesyłki (6zł). jednak szukającym wrażeń ludziom skutecznie odradzam wypożyczenia go sobie czy kupowania tak dla jaj.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Do zakupu „zmusił” mnie opis. Akcja rozgrywająca się w małym miasteczku, to jest to co uwielbiam. Jest w tym jakiś klimat i magia. W dodatku szaleństwo panujące w nim kojarzy się troszkę z zombie z filmów Romero lub szałem jaki ukazany został w filmie „28 dni później”. Zgadza się, coś w tym było, jednak był pewien szczegół, którego mi brakowało – rozwinięcie. Akcja zaczęła się szybko i już po 10 minutach wiadomo było co się wydarzyło i dlaczego tak się dzieje. Po 15 minutach główni bohaterowie uciekali przed szaleńcami aż do końca filmu, czyli prawie 75 minut. Na początku nie było jeszcze tragedii, ale przedłużająca się akcja filmu zaczęła mnie nużyć. Obejrzałem go do końca tylko dlatego, że chciałem coś tu napisać.

[Show as slideshow]

W filmie nie ma niczego nowego. Źródło zarazy. Zarażeni ludzie. Szaleństwo. Wojsko. Na koniec – pozwólcie, że nie napiszę, bo spalę Wam film, jeśli będziecie chcieć go obejrzeć. Film został nominowany do nagrody amerykańskie publiczności People’s Choice w kategorii ulubiony horror. Oczywiście nie wygrał, a ja w ogóle zdziwiony jestem nominacją. Nagrodę zgarnął film „Koszmar z ulicy Wiążów”.

Do tłumaczy można mieć jedno zastrzeżenie. Dlaczego oryginalny tytuł filmu „The Crazies” przetłumaczono „Opętani”? Szczególnie to gryzie, gdy czyta się na opakowaniu wydrukowany grubymi literami wstęp:

Najnowszy film grozy twórców „Mechanika”, „Amityville” i „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną”. Współczesna wersja klasycznego horroru mistrza gatunku George’a A. Romero „Szaleńcy” („The Crazies”).

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Za każdym razem, gdy widziałem oryginalną część filmu, kryłem się pod kołdrą, a gdy miałem zasypiać bałem się, że Krueger mnie dorwie. Tak było w czasach mojego dzieciństwa. Może to właśnie dlatego ten film mocno utkwił mi w pamięci. Oglądając ogrom filmów, widziałem w nim nawiązanie do „Silent Hill”, w scenie w której śnieg pada w pokoju. Jakby fragment filmu „Egzorcysta” widać było w scenie, w której jedna z bohaterek unosi się nad łóżkiem, a później obija o ściany. Film nosi więc sceny nie tylko z oryginalnej wersji filmu, ale również z kultowych horrorów.

[Show as slideshow]

Z jednej strony cieszyłem się z remaku tego obrazu, bo dzisiejsza młodzież może nie dotarła do starej wersji filmu i nigdy by tego nie zrobiła, gdyby nie Samuel Bayer. Z drugiej zaś strony wiem, że remaki jakiegokolwiek filmu z lat 70-tych i 80-tych są robione na „odwal się”. Troszkę zgadza się to w przypadku filmu „Koszmar z ulicy wiązów”, ale nie do końca. Przede wszystkim należy skarcić producentów za wizualną stronę Freddyego Kruegera. W porównaniu z oryginalną wersją tej postaci, jest on mniej straszny i ten kto oglądał film z lat 80-tych z pewnością czuje niedosyt. Niektóre efekty specjalne były słabej jakości. To oczywiste, że użyto do tego celu komputera, tylko że widać było, że został on do tego użyty.

Film w 2010 roku został nominowany do kategorii „Teen Choice” w kategorii „lubiony horror / thriller”, „ulubiona aktorka horroru / thrillera” (Katie Cassidy), „ulubiony aktor horroru / thrillera” (Jackie Earle Haley). Żadnej z nich nie zdobył. Podkreślę, że w kategorii „ulubiony horror / thriller” wygrał film „Paranormal Activity”. Nagrodę dla filmu „Koszmar z ulicy wiązów” udało się zdobyć w People’s Choice w 2011 roku w kategorii „ulubiony horror”.

Film nie jest zły. Wart jest polecenia, ale nie mrozi krwi w żyłach jak jego stara wersja. Mimo wielu lat oglądania filmów grozy, nie odważyłbym się obejrzeć starej wersji samemu w domu, gdzieś na odludziu. Ten film obejrzałem w takich warunkach i jakoś dało się przeżyć. Jednak fajnie, że powstała nowa wersja, bo pewnie wielu zachęci do poszukania starych wersji, a dokładniej wszystkich siedmiu części. Są one dostępne w jednej paczce jak i z osobna, z lektorem i za niewielkie pieniądze.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Jestem fanem horroru już od kilkunastu lat. Od szczeniaka lubiłem podnosić sobie poziom adrenaliny w ten sposób. Widać adrenalina weszła mi w krew i od kilku lat kolekcjonuję filmy z tego gatunku. Na dziś mam ich około 150, więc nie jest to jeszcze jakieś szaleństwo, ale nie powiedziałem jeszcze ostatniego słowa.

W ostatnim czasie kupowanie filmów stało się dla mnie przyjemnością. Jest ona tym większa, im niższa jest ich cena. Dziś ceny niektórych filmów są nieporównywalnie niższe niż jeszcze rok temu. Wiele ciekawych pozycji, a przede wszystkim starych produkcji jest w cenie ledwie przekraczającej 10 zł. Nawet nowe twory takie jak „Halloween” i Halloween 2″ Roba Zombie to koszt odpowiednio 12,99 i 22,99. Niespełna rok temu część pierwsza tej produkcji kosztowała prawie 60 zł, co skutecznie mnie zniechęciło do zakupu. W wypożyczalni mi najbliższej każdy z nich kosztuje 9 zł za dobę. Wyjście do kina na te filmy jest dla mnie zadaniem jeszcze trudniejszym i nie chodzi o cenę biletu (15zł), lecz o brak w ogóle takiej pozycji w repertuarze. W 15-tysięcznym miasteczku 50% filmów w ogóle nie trafia na wielki ekran, a jeśli nie jest bajką na którą przychodzą dzieci z przedszkola i szkoły, nie ma co liczyć na dobry film. Mógłbym jeszcze pojechać do oddalonego o 80 kilometrów Poznania, ale to mija się z celem. W dodatku nie lubię oglądać filmów z napisami.

Przeczuwam, że za czas jakiś wypożyczalnie będą zmuszone do obniżenia cen za wypożyczenie filmu, w innym przypadku wróżę rychły koniec tej profesji. Niektórzy lubią oglądać filmy na tzw., dużym ekranie, czyli kinie. Ja już nie odczuwam satysfakcji z przebywania na sali kinowej z kilku w/w powodów. Dochodzi do tego cena zakupu biletu i kiepski repertuar. Śmiem twierdzić, że w domu na odtwarzaczu DVD, przy dużym ekranie, chipsach i napoju, z pobliską toaletą, domową atmosferą i dziewczyną, można obejrzeć film w idealnych warunkach. W dodatku zamiast kupować dwa bilety za 15 zł, co w sumie daje 30, można zakupić niemal każdy horror na własność na płycie DVD.

Jako konkurencję dla wypożyczalni i kina uważam również usługę VOD. Daje ona możliwość obejrzenia filmu o wybranej porze dnia i nocy bez wychodzenia z domu. W tej chwili jednak chyba zbyt mało ludzi ma do niej dostęp i jest w tej chwili również stosunkowo droga. Podpisanie umowy z platformą cyfrową, zakup odpowiedniego dekodera i opłata za każdy film jest nawet dla wielbicieli kina zbyt kosztownym wyczynem. Jednak wraz z popularyzacją tej formy dystrybucji filmu, będzie ona coraz bardziej powszechna. Czy wyprze kina i wypożyczalnie? Z pewnością!

Film powstał w oparciu o opowiadanie Stephena Kinga „Chattering Teeth” – o dwóch mężczyznach, którzy zabierają ze sobą tajemniczego autostopowicza, oraz na motywach powieści Clive’a Barkera pt. „The Body Politic”, w której opisał on tzw. syndrom obcej ręki, który polega na tym, że własne ręce walczą przeciwko reszcie ciała.

[Show as slideshow]

Film ten nie ma żadnych szans, aby przejść do klasyki kina. Zapewne będzie zapomnianym badziewiem Hollywoodzkiego kina, który szybko pójdzie w niepamięć. Główną rolę w filmie zagrał Christopher Lloyd, to ten facet który grał doktora w filmie „Powrót do Przyszłości”. Facet w tamtej produkcji zagrał po mistrzowsku, ale trudno powiedzieć, aby w tym filmie zrobił to choć w połowie tak dobrze. W ogóle film jest chyba dla dzieciaków, które lubią nudne historie nie mające morału. Po za tym efekty specjalne nie wyszły zbytnio twórcom filmu, co też miało wpływ na jego jakość.

Dwie nudne jak flaki z olejem opowieści, które nie są w stanie kogokolwiek przestraszyć. Jestem wyjątkowym straszkiem, ale ten film nie przerażał ani akcją, ani klimatem. Muzyka raczej z filmu fantastycznego bądź komedii narzucona była przez większą część filmu. Co prawda niektóre melodie były naprawdę ładne, ale nie pasowały do horroru. Muzyka z tego filmu została nominowana do nagrody Emmy w kategorii – Najlepsza muzyka w miniserialu lub filmie telewizyjnym. Główną nagrodę zdobyła jednak muzyka z filmu „Młody Indiana Jones: Podróże z ojcem”.

Do zakupu tej produkcji przyciągnęła mnie ładna okładka, dobra cena i opis, który nie pozwalał mi ominąć tej pozycji. Film w mojej kolekcji należy raczej do grona tych tandetnych, obejrzanych i rzuconych w kąt. Cóż i takie klapy muszą mieć swojej „zaszczytne” miejsce.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

W 1992 roku, film został nominowany do nagrody Saturn w kategorii „najlepszy horror”. Konkurował wtedy z takimi filmami jak „Noc Żywych Trupów”, „Misery”, „Laleczką Chucky 3″, a w tej kategorii wygrał film „Milczenie Owiec” z Anthony Hopkinsem.

Kupując ten film na kasecie VHS za 2 złote, nie zwróciłem nawet uwagi na opis. Okazało się, że to kolejna opowieść o wampirach, za którymi nie przepadam. Zawsze wydawało mi się, że są one wszechmocne, inteligentne, przebiegłe, że potrafią latać, znikać i tym podobne rzeczy, więc obejrzenie kolejnej nudnej części niczego nie wniesie w moje doświadczenia z tym gatunkiem filmu. A jednak.

[Show as slideshow]

Film „Dzieci Nocy” zmienił nieco moje spojrzenie na wampiry, bo pokazał je tak, jak jeszcze nigdy ich nie widziałem. Nie były zbytnio inteligentne, poruszały się wolno i bardziej przypominały „głupie” zombie niż wampiry. Nie jest to taki horror, który przestraszy nas do szpiku kości, a taki który czasami trochę rozśmiesza. Scena z babcią wampirem, której wypada szczęka, a w jej miejsce wyrastają wampirze zęby jest dość komiczna. Impreza wampirów pijących krew, palących papierosy i tańczących też raczej pochodzi z gatunku komedii niż horroru. Nie wiem czy to jest jakaś reguła i od razu napiszę, że ni jestem rasistą, ale za każdym razem gdy w filmie grozy pojawi się „czarny”, film staje się parodią i podobnie jest tym razem.

Mimo wielu śmiesznych scen, małej ilości strasznych momentów, muzyki nie wnoszącej dobrego klimatu, film wart jest uwagi. W dzisiejszych filmach grozy nie ma klimatu, który jest w starych produkcjach. Właśnie to sprawia, że mimo wielu niedoskonałości są one o niebo lepsze od najnowszych produkcji. Pewnie tak samo powiem za 20 lat, o filmach produkowanych dziś, ale zawsze tak jest, że docenia się to, co odeszło już na drugi plan.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Ten film musi być dobry, skoro oglądając go jako „szczeniak” do dziś utkwił mi w pamięci, a po nastu latach gdy powtórzyłem oglądanie pamiętałem niemal całą akcję. W takim momencie żałuję, że za czasów mojego dzieciństwa nie było internetu. Może wtedy pisząc swoją opinię wystawiłbym temu „obrazowi” szóstkę, a dziś mając doświadczenia z setkami filmów i więcej lat na karku nie będę już tak łaskawy.

[Show as slideshow]

Na okładce filmu są dodane jeszcze krótkie recenzje z największych „newspaperów” w Stanach. Na przykład „Los Angeles Times” napisał o nim: „Dom” jest bezpretensjonalną, wspaniałą komedią z deszczykiem, gdzie licznych zwrotów akcji naprawdę nie można przewidzieć. Wiliam Katt jest przewspaniały w swojej roli…a George Wendt wspiera go całym swoim talentem. Efekty specjalne są naprawdę fantastyczne. Ten „Dom” koniecznie trzeba zobaczyć. W podobnym tonie brzmią wypowiedzi „Herald Tribune” jak i „N.Y. Times”.

Wydawało mi się na początku, że film należący do horroru trudno zaliczyć do komedii. Rzeczywiście ta produkcja jest zrobiona nieco z przymrużeniem oka. W niektórych scenach, film zamiast straszyć gdy jest ku temu okazja, zaczyna bawić. Przede wszystkim wielki wpływ na to ma muzyka, która wprowadza niepotrzebne rozluźnienie. Dlatego też przez to obniżam swoją ocenę o jeden punkt.

W filmie tym początkowo jako postacie „zła” miały wystąpić zombie, ale zmieniono ta koncepcję i powstało kilka dziwacznie i śmiesznie wyglądające postaci. Jedynym ich plusem jest przede wszystkim to, że nie są to komputerowo stworzone i naniesione na obraz potwory, tylko stworzone na potrzeby filmu maski noszone przez aktorów.

Aktorzy z tego filmu zostali nominowani do nagród Saturn w 1987 roku w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa (Kay Lenz) oraz najlepszy aktor drugoplanowy (Richard Moll). Niestety nie zwyciężyli w swojej kategorii, przegrywając odpowiednio z Janett Goldstein i Billem Paxtonem, którzy zagrali w filmie „Obcy: Decydujące starcie”.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

[Show as slideshow]

Pamiętam, że serial „Strefa Mroku” Sterlinga emitowany był pod koniec lat 90-tych w niekodowanym pasmie Canal+. W tamtych czasach, gdy w telewizorze panowała jałowizna, oglądanie odkodowanego Canal+ było przyjemnością rodzinną. Film ten trudno zaliczyć do horroru, czy nieco delikatniejszego gatunku thrillera. Składa się on z czterech opowieści, a wraz z sześciominutowym wstępem można by powiedzieć, że z pięciu części. Każdy z nich niesie ze sobą jakiś morał, czy sentencję na przyszłość.

Szczególnie w pamięci utkwiła mi pierwsza część o człowieku, który rozżalony brakiem awansu wyzywa żydów, czarnoskórych i „żółtków”. Później oczywiście zostaje przeniesiony do strefy mroku, by zrozumieć co te rasy ludzkie przechodziły w swojej przeszłości. Druga opowieść jest typowo Spielberowska tzn., bajka z ładnymi widokami i pięknym morałem o przemijającym czasie. Trzecia opowieść nie zrobiła na mnie wrażenia, za to czwarta była już naprawdę fajna. W głównej roli został obsadzony John Lithgow, którego pamiętam przede wszystkim z filmu „Mój Brat Kain”. Tak samo jak tam, tak i tu grał szaleńca. Panicznie bał się latania samolotem. Był spięty, spocony, krzyczał i widział człowieka na skrzydle samolotu na wysokości 12 tysięcy metrów…

Jak wspomniałem wcześniej. Ten film trudno zaliczyć do horroru, ale klimat w nim panujący oraz krótkie historie zostały zrobione tak, aby nie nudzić widza i zaskoczyć. Szybko, zwięźle i na temat. Warto też dodać, że początek filmu jest wyjątkowy. Pamiętacie scenę, w której dwóch podróżujących samochodem facetów zaczyna się straszyć, a jeden z nich pyta się drugiego: „Czy chciałbyś zobaczyć coś naprawdę przerażającego?”. Po usłyszeniu potwierdzającej decyzji, ten odwraca się i…

Film został nominowany do trzech kategorii do nagrody Saturn w 1984 roku. W jednej z nich wygrał John Lithgow w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy. Pozostałe nominacje w kategorii najlepszy horror i najlepszy aktor drugoplanowy Scatman Crothers musiały obejść się smakiem. Ponieważ dwóch aktorów zostało nominowanych do tej samej kategorii wiadomo było, że film może zebrać maksymalnie dwie statuetki.

Chcesz obejrzeć film? Kliknij banner poniżej