W powyższym opisie pochodzącym prosto od producenta można wyczytać informacje o „trupiej główce”, a w filmie nazwana została ona po prostu „trupią czaszką”. Mało tego. Na okładce w opisie podano również, że Jesse wraz ze swoją dziewczyną odkopał pradziadka, a w rzeczywistości zrobił to ze swoim kolegą. Na koniec czepiając się treści, pradziadek nie miał blisko 200 lat, tylko 170 – hehe. Nie chciałbym Was od tego filmu odciągać, ale jest on tak słaby jak jego producencki opis.

[Show as slideshow]

Film ten zaszufladkowany został do kategorii horror oraz komedia. Paradoksalnie można go śmiało zaszufladkować jako kategorii parodia. Największy ubaw miałem w momencie gdy dwaj koledzy odkopali pradziadka. Ten złapał za szyję swojego prawnuka i dusił. Gdy dowiedział się, że to jego prawnuk puścił go i się rozpłakał. Poszli sobie do domu, wypili piwko i jeździli samochodem. Następnie 170-letni pan zabawiał się na halloweenowej imprezie. Po prostu kosmos na całego.

Fajna też była postać psa, który wyglądał jak stonoga tzn., był długi i zielony, miał zmutowany pyszczek, psie uszy i szczekał. Znalazło się też miejsce dla człowieka z czasów kamienia łupanego, pterodaktyla i jeźdźca – kiedyś kolegę pradziadka. Pierwsza część też nie była jakaś wyjątkowa, ale o niebo lepsza od drugiej. W sumie to wszystkie sequele jakie znam były gorsze od poprzedniczki. Wyjątkiem według mnie może być tylko film „Krzyk 2″, który może nie był lepszy od części pierwszej, ale również był zrobiony z jajem. Oczywiście sequele przegrywają ze swoimi poprzedniczkami przede wszystkim pomysłem. Zawarte w nich jest to, co było już wcześniej i nie zaskakuje widza.

Mam ten film w swojej kolekcji, ponieważ zakupiłem część pierwszą, która kiedyś zrobiła na mnie duże wrażenie. Skoro więc bawię się w kolekcjonowanie uznałem, że powinienem stać się też posiadaczem drugiej części, a co za tym idzie w przyszłości trzeciej i czwartej. Wiele na tym nie straciłem, bo mam go na kasecie VHS, za którą na Allegro w pakiecie z pierwszą częścią zakupiłem za 4 zł + koszt przesyłki (6zł). jednak szukającym wrażeń ludziom skutecznie odradzam wypożyczenia go sobie czy kupowania tak dla jaj.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Do zakupu „zmusił” mnie opis. Akcja rozgrywająca się w małym miasteczku, to jest to co uwielbiam. Jest w tym jakiś klimat i magia. W dodatku szaleństwo panujące w nim kojarzy się troszkę z zombie z filmów Romero lub szałem jaki ukazany został w filmie „28 dni później”. Zgadza się, coś w tym było, jednak był pewien szczegół, którego mi brakowało – rozwinięcie. Akcja zaczęła się szybko i już po 10 minutach wiadomo było co się wydarzyło i dlaczego tak się dzieje. Po 15 minutach główni bohaterowie uciekali przed szaleńcami aż do końca filmu, czyli prawie 75 minut. Na początku nie było jeszcze tragedii, ale przedłużająca się akcja filmu zaczęła mnie nużyć. Obejrzałem go do końca tylko dlatego, że chciałem coś tu napisać.

[Show as slideshow]

W filmie nie ma niczego nowego. Źródło zarazy. Zarażeni ludzie. Szaleństwo. Wojsko. Na koniec – pozwólcie, że nie napiszę, bo spalę Wam film, jeśli będziecie chcieć go obejrzeć. Film został nominowany do nagrody amerykańskie publiczności People’s Choice w kategorii ulubiony horror. Oczywiście nie wygrał, a ja w ogóle zdziwiony jestem nominacją. Nagrodę zgarnął film „Koszmar z ulicy Wiążów”.

Do tłumaczy można mieć jedno zastrzeżenie. Dlaczego oryginalny tytuł filmu „The Crazies” przetłumaczono „Opętani”? Szczególnie to gryzie, gdy czyta się na opakowaniu wydrukowany grubymi literami wstęp:

Najnowszy film grozy twórców „Mechanika”, „Amityville” i „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną”. Współczesna wersja klasycznego horroru mistrza gatunku George’a A. Romero „Szaleńcy” („The Crazies”).

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Za każdym razem, gdy widziałem oryginalną część filmu, kryłem się pod kołdrą, a gdy miałem zasypiać bałem się, że Krueger mnie dorwie. Tak było w czasach mojego dzieciństwa. Może to właśnie dlatego ten film mocno utkwił mi w pamięci. Oglądając ogrom filmów, widziałem w nim nawiązanie do „Silent Hill”, w scenie w której śnieg pada w pokoju. Jakby fragment filmu „Egzorcysta” widać było w scenie, w której jedna z bohaterek unosi się nad łóżkiem, a później obija o ściany. Film nosi więc sceny nie tylko z oryginalnej wersji filmu, ale również z kultowych horrorów.

[Show as slideshow]

Z jednej strony cieszyłem się z remaku tego obrazu, bo dzisiejsza młodzież może nie dotarła do starej wersji filmu i nigdy by tego nie zrobiła, gdyby nie Samuel Bayer. Z drugiej zaś strony wiem, że remaki jakiegokolwiek filmu z lat 70-tych i 80-tych są robione na „odwal się”. Troszkę zgadza się to w przypadku filmu „Koszmar z ulicy wiązów”, ale nie do końca. Przede wszystkim należy skarcić producentów za wizualną stronę Freddyego Kruegera. W porównaniu z oryginalną wersją tej postaci, jest on mniej straszny i ten kto oglądał film z lat 80-tych z pewnością czuje niedosyt. Niektóre efekty specjalne były słabej jakości. To oczywiste, że użyto do tego celu komputera, tylko że widać było, że został on do tego użyty.

Film w 2010 roku został nominowany do kategorii „Teen Choice” w kategorii „lubiony horror / thriller”, „ulubiona aktorka horroru / thrillera” (Katie Cassidy), „ulubiony aktor horroru / thrillera” (Jackie Earle Haley). Żadnej z nich nie zdobył. Podkreślę, że w kategorii „ulubiony horror / thriller” wygrał film „Paranormal Activity”. Nagrodę dla filmu „Koszmar z ulicy wiązów” udało się zdobyć w People’s Choice w 2011 roku w kategorii „ulubiony horror”.

Film nie jest zły. Wart jest polecenia, ale nie mrozi krwi w żyłach jak jego stara wersja. Mimo wielu lat oglądania filmów grozy, nie odważyłbym się obejrzeć starej wersji samemu w domu, gdzieś na odludziu. Ten film obejrzałem w takich warunkach i jakoś dało się przeżyć. Jednak fajnie, że powstała nowa wersja, bo pewnie wielu zachęci do poszukania starych wersji, a dokładniej wszystkich siedmiu części. Są one dostępne w jednej paczce jak i z osobna, z lektorem i za niewielkie pieniądze.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Film powstał w oparciu o opowiadanie Stephena Kinga „Chattering Teeth” – o dwóch mężczyznach, którzy zabierają ze sobą tajemniczego autostopowicza, oraz na motywach powieści Clive’a Barkera pt. „The Body Politic”, w której opisał on tzw. syndrom obcej ręki, który polega na tym, że własne ręce walczą przeciwko reszcie ciała.

[Show as slideshow]

Film ten nie ma żadnych szans, aby przejść do klasyki kina. Zapewne będzie zapomnianym badziewiem Hollywoodzkiego kina, który szybko pójdzie w niepamięć. Główną rolę w filmie zagrał Christopher Lloyd, to ten facet który grał doktora w filmie „Powrót do Przyszłości”. Facet w tamtej produkcji zagrał po mistrzowsku, ale trudno powiedzieć, aby w tym filmie zrobił to choć w połowie tak dobrze. W ogóle film jest chyba dla dzieciaków, które lubią nudne historie nie mające morału. Po za tym efekty specjalne nie wyszły zbytnio twórcom filmu, co też miało wpływ na jego jakość.

Dwie nudne jak flaki z olejem opowieści, które nie są w stanie kogokolwiek przestraszyć. Jestem wyjątkowym straszkiem, ale ten film nie przerażał ani akcją, ani klimatem. Muzyka raczej z filmu fantastycznego bądź komedii narzucona była przez większą część filmu. Co prawda niektóre melodie były naprawdę ładne, ale nie pasowały do horroru. Muzyka z tego filmu została nominowana do nagrody Emmy w kategorii – Najlepsza muzyka w miniserialu lub filmie telewizyjnym. Główną nagrodę zdobyła jednak muzyka z filmu „Młody Indiana Jones: Podróże z ojcem”.

Do zakupu tej produkcji przyciągnęła mnie ładna okładka, dobra cena i opis, który nie pozwalał mi ominąć tej pozycji. Film w mojej kolekcji należy raczej do grona tych tandetnych, obejrzanych i rzuconych w kąt. Cóż i takie klapy muszą mieć swojej „zaszczytne” miejsce.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

W 1992 roku, film został nominowany do nagrody Saturn w kategorii „najlepszy horror”. Konkurował wtedy z takimi filmami jak „Noc Żywych Trupów”, „Misery”, „Laleczką Chucky 3″, a w tej kategorii wygrał film „Milczenie Owiec” z Anthony Hopkinsem.

Kupując ten film na kasecie VHS za 2 złote, nie zwróciłem nawet uwagi na opis. Okazało się, że to kolejna opowieść o wampirach, za którymi nie przepadam. Zawsze wydawało mi się, że są one wszechmocne, inteligentne, przebiegłe, że potrafią latać, znikać i tym podobne rzeczy, więc obejrzenie kolejnej nudnej części niczego nie wniesie w moje doświadczenia z tym gatunkiem filmu. A jednak.

[Show as slideshow]

Film „Dzieci Nocy” zmienił nieco moje spojrzenie na wampiry, bo pokazał je tak, jak jeszcze nigdy ich nie widziałem. Nie były zbytnio inteligentne, poruszały się wolno i bardziej przypominały „głupie” zombie niż wampiry. Nie jest to taki horror, który przestraszy nas do szpiku kości, a taki który czasami trochę rozśmiesza. Scena z babcią wampirem, której wypada szczęka, a w jej miejsce wyrastają wampirze zęby jest dość komiczna. Impreza wampirów pijących krew, palących papierosy i tańczących też raczej pochodzi z gatunku komedii niż horroru. Nie wiem czy to jest jakaś reguła i od razu napiszę, że ni jestem rasistą, ale za każdym razem gdy w filmie grozy pojawi się „czarny”, film staje się parodią i podobnie jest tym razem.

Mimo wielu śmiesznych scen, małej ilości strasznych momentów, muzyki nie wnoszącej dobrego klimatu, film wart jest uwagi. W dzisiejszych filmach grozy nie ma klimatu, który jest w starych produkcjach. Właśnie to sprawia, że mimo wielu niedoskonałości są one o niebo lepsze od najnowszych produkcji. Pewnie tak samo powiem za 20 lat, o filmach produkowanych dziś, ale zawsze tak jest, że docenia się to, co odeszło już na drugi plan.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Ten film musi być dobry, skoro oglądając go jako „szczeniak” do dziś utkwił mi w pamięci, a po nastu latach gdy powtórzyłem oglądanie pamiętałem niemal całą akcję. W takim momencie żałuję, że za czasów mojego dzieciństwa nie było internetu. Może wtedy pisząc swoją opinię wystawiłbym temu „obrazowi” szóstkę, a dziś mając doświadczenia z setkami filmów i więcej lat na karku nie będę już tak łaskawy.

[Show as slideshow]

Na okładce filmu są dodane jeszcze krótkie recenzje z największych „newspaperów” w Stanach. Na przykład „Los Angeles Times” napisał o nim: „Dom” jest bezpretensjonalną, wspaniałą komedią z deszczykiem, gdzie licznych zwrotów akcji naprawdę nie można przewidzieć. Wiliam Katt jest przewspaniały w swojej roli…a George Wendt wspiera go całym swoim talentem. Efekty specjalne są naprawdę fantastyczne. Ten „Dom” koniecznie trzeba zobaczyć. W podobnym tonie brzmią wypowiedzi „Herald Tribune” jak i „N.Y. Times”.

Wydawało mi się na początku, że film należący do horroru trudno zaliczyć do komedii. Rzeczywiście ta produkcja jest zrobiona nieco z przymrużeniem oka. W niektórych scenach, film zamiast straszyć gdy jest ku temu okazja, zaczyna bawić. Przede wszystkim wielki wpływ na to ma muzyka, która wprowadza niepotrzebne rozluźnienie. Dlatego też przez to obniżam swoją ocenę o jeden punkt.

W filmie tym początkowo jako postacie „zła” miały wystąpić zombie, ale zmieniono ta koncepcję i powstało kilka dziwacznie i śmiesznie wyglądające postaci. Jedynym ich plusem jest przede wszystkim to, że nie są to komputerowo stworzone i naniesione na obraz potwory, tylko stworzone na potrzeby filmu maski noszone przez aktorów.

Aktorzy z tego filmu zostali nominowani do nagród Saturn w 1987 roku w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa (Kay Lenz) oraz najlepszy aktor drugoplanowy (Richard Moll). Niestety nie zwyciężyli w swojej kategorii, przegrywając odpowiednio z Janett Goldstein i Billem Paxtonem, którzy zagrali w filmie „Obcy: Decydujące starcie”.

Chcesz obejrzeć film? Zapraszam na chomikuj.pl

Produkcja jest oryginalna, bo jakoś ani wcześniej ani później nie spotkałem się z tego typu filmem. No, może raz zdarzyło mi się spotkać poruszającą się kukiełkę, ale żeby przez cały film szalała, to tego jeszcze nie było. Na świetny pomysł wpadł reżyser, który umierającemu przestępcy „kazał” ukryć się w sklepie z zabawkami, a ten wypowiadając zaklęcie dał duszę jednej z przypadkowych lalek. W tej postaci mści się za winnych jego ludzkiej śmierci.

[Show as slideshow]

Choć film zaliczany dziś by był do gatunku klasy „Z”, to jednak stał się on znany nie tylko wielbicielom horrorów. Główna postać zła również rozpoznawana jest na pierwszy rzut oka przez większość ludzkości, co sprawia, że film stał się kultowy. Nie jest bardzo straszny, ale sceny w których Chucky wyskakuje niespodziewanie wprawiają włosy w ruch. Dziwię się jedynie, że tak brzydka lalka mogłaby być wielbiona przez jakiekolwiek dzieci, z jakiejkolwiek epoki.

Film został chyba zrobiony troszkę na odwal się, co potwierdzają niedoskonałości poszczególnych scen. Jedyną rzeczą, na którą udało mi się zwrócić uwagę to scena, w której Andy robi mamie śniadanie. Wsypuje płatki, kładzie tosty, a do szklanki nalewa sok pomarańczowy. Po chwili, gdy dochodzi do pokoju w szklance zamiast soku jest mleko. Więcej rzeczy osobiście nie zauważyłem, bo zamiast na filmie musiałem skupić się również na czytaniu (film bez lektora). O niedoskonałościach przekonuje natomiast portal FilmWeb.pl, w którym zauważono aż 16 wpadek reżysera.

Film został nominowany do czterech nagród Saturn w kategorii: najlepsza aktorka, najlepszy horror, najlepszy scenariusz oraz najlepsza kreacja młodego aktora lub aktorki. Tylko w kategorii najlepsza aktorka Catherine Hicks udało się zdobyć wygraną, w pozostałych film musiał uznać wyższość innych produkcji. W kategorii najlepszy horror wygrał wtedy „Sok z Żuka”, za najlepszy scenariusz nagrodę dostał film „Duży”, a za najlepszą kreację statuetkę odebrał Fred Savage za rolę w filmie „Vice Versa”.

Chcesz obejrzeć film? Kliknij banner poniżej.

Aby nie zaśmiecać tym samym głównej strony bloga, wpisy pojawiać się będą tylko w swojej kategorii. Wyświetlane one będą alfabetycznie na jednej podstronie tak, aby łatwo było znaleźć daną pozycję. Dla tych jednak, których interesować będą wpisy właśnie z tej kategorii, polecam zerknąć na menu po prawej stronie na samym dole. Znajdziecie tam trzy ostatnio opisane filmy. Jeśli chcecie zerknąć na stronę ze spisem filmów, w menu po lewej stronie tuż pod kategoriami znajdziecie kolekcję filmów.

Nie lubię kupować filmów o nieznanych mi tytułach lub takich, których nie oglądałem. W czasach, gdzie niezależne kino rozkwita, często można zakupić produkt nie mający żadnej wartości. Dlatego też, pod każdym z wpisów znajdziecie bezpośredni odnośnik do danego filmu, który możecie pobrać i obejrzeć zanim postanowicie go zakupić. To waśnie do takich celów służy mi chomik, choć korzystam z niego rzadko. Często jednak swoją kolekcję opieram na filmach, które oglądałem w przeszłości.

Zła pogoda sprawiła, że Lord Byron był wyraźnie poirytowany, lektura nudziła go, zaproponował więc turniej: kto napisze najlepsze opowiadanie makabreskę. Po pewnym czasie grupa przyjaciół, rozważając możliwość poznania tajemnicy życia, spierała się, czy elektryczność mogłaby „wzbudzić iskrę życia i ze zbioru martwych członków uczynić żywą istotę”.

Goście udali się na spoczynek jak zwykle, późno po północy. Mary czuła, że dzieje się z nią coś dziwnego. Zapadła w płytki, niespokojny sen, po którym, niezupełnie przebudzona, miała przerażającą wizję: „Ujrzałam bladego mistrza sztuki tajemnej klęczącego przy potworze, którego zbudował z fragmentów. Ten rozciągnięty na ziemi obrzydliwy mężczyzna-potwór nagle od impulsu jakiejś ogromnej maszyny dał znak życia i zaczął poruszać się w niesamowity sposób.” Przerażona zbudziła się i zapisała tę historię. Dwa lata później Mary Shelley wydała książkę „Frankenstein”, która wytrzymała próbę czasu.

O wiele rzeczy można by podejrzewać Polonię 1 – o zwiększenie ilości reklam, nowe pasmo telenowel… Ale od razu, że tematyczne piątki i to z gatunku horroru…